از ته کوچه ای تاریک گرگی زوزه کشید... بدنش خیس... تنش خسته...

 ناله اش غم انگیز بود... شرشر باران سنگ های کوچه را مانند شب

 سیاه کرده بود علفها خیس بودند... خیس مانند چشم گریان من..

. آسمان میبارید مانند چشمهای من... زمین خیس است مثل چهره

 ام... گرگ باز هم زوزه کشید... ناله کرد... دل من است که زوزه

 میکشد... چشم من من است که می گرید... صورت من است که

 خیش میشود... ای کاش آفتاب بتابد... بتابد تاکه باران قطع شود... بتابد تا که زمین خشک شود... بتابد تا که دل من آرام گیرد...

ای

فریبا ... بتاب ... آسمان دلم را روشن کن... چهره ام نوازش کن... اشک چشمانم را پاک کن...

بگو که همیشه آسمان من آفتابیست... بگو...!!!