کابوس نباید باشد... هیچ گاه... پس من نباید باشم...

پیش من نمان... برو... برو به دور دست ها... مرا ترک کن...!

تو باید زیبا بمانی... نمی خواهم در تاریکی دلم پرپر شوی...

مرا ترک کن... به چه امید می خواهی باشی که پیش دردهایم بمانی...

من ذره ای لیاقت احساس تو را ندارم...

سهم نو چیز دیگری ست!!!

سهم تو رویاست نه کابوس... سهم تو دریاست نه مرداب

سهم تو روشنی ست نه تاریکی... سهم تو بهار است نه پاییز...!!!

بودن تو برایم مرهم است اما مرهم ها خود از بین میروند... پس مرا رها کن

از تو میخواهم  بروی که تا آخر عمر به آرزوهایم بپیوندی...

آرزو هایی که هیچگاه به آنها نمی رسم!!!